Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

20 Χρόνια μετά το "τέλος της ιστορίας".....

Ρίξτε μια ματιά στο κείμενο που μας σταλθηκε από το ΝΑΡ:
20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ «τέλος της ιστορίας»
επανατίθεται το ιστορικό δίλημμα:
σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;

Στις 9 Νοεμβρίου, οι κυρίαρχοι του κόσμου θα «γιορτάσουν» τα 20 χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, που συμβολίζει την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και το πολυπόθητο για το παγκόσμιο κεφάλαιο «τέλος της ιστορίας».

Η φιέστα που ετοιμάζει η δεξιά καγκελάριος της Γερμανίας Μέρκελ, με προσκεκλημένους όλους τους πρωταγωνιστές του 1989-1990, τον Γκορμπατσόφ και τον Κολ, τον Μπους και τον Λεχ Βαλέσα, αλλά και όλο το σημερινό πολιτικό προσωπικό του αστικού συνασπισμού εξουσίας, θέλει να δώσει το μήνυμα της νίκης της αγοράς, της δυτικής αστικής δημοκρατίας. Οι γιορτές τους όμως δεν είναι τόσο «χαρούμενες» όσο παρουσιάζονται!
Όλα έχουν αλλάξει. Υπό άλλες συνθήκες το 2009 θα ήταν εορταστική χρονιά για τους άρχοντες τους κόσμου. Όμως στο επίκεντρο της συζήτησης είναι η κρίση του υπαρκτού καπιταλισμού, τα καταστροφικά του αδιέξοδα για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, τη φύση, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό.
Οι χιλιάδες εργάτες της Opel που πλήττονται από την κρίση διαδηλώνουν στους δρόμους των γερμανικών πόλεων, χωρίς να δίνουν και μεγάλη σημασία για τις φιέστες της «νίκης της αγοράς» μπροστά στην πύλη του Βρανδεμβούργου. Ο συμβολισμός είναι χαρακτηριστικός!
Σήμερα, όσο ποτέ, επανατίθεται το ιστορικό δίλημμα: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα; Η μόνη ρεαλιστική απάντηση είναι, η πάλη της εργαζόμενης πλειοψηφίας ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, για την κοινωνική απελευθέρωση. Η επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής απελευθερωτικής θεωρίας και πρακτικής στο σήμερα.
Οι εχθροί του εργατικού κινήματος στηρίζουν συχνά στη σύγκριση μεταξύ αγοράς και (ανύπαρκτου) «σοσιαλισμού» τις θεωρίες τους για το οριστικό του τέλος και την τελική του ήττα. Οι διάφοροι «φίλοι» του εργατικού κινήματος απαντούν συχνά με τη νοσταλγία για τις «παλιές καλές εποχές», πράγμα που ούτε το χθες μπορεί να ερμηνεύσει, ούτε το αύριο να φωτίσει, μα ούτε και το σήμερα να ωθήσει σε αριστερή κατεύθυνση.
Όμως σήμερα, 152 χρόνια μετά την έκδοση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, 128 χρόνια μετά την Παρισινή Κομμούνα και 82 χρόνια μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, δεν υπάρχει διακριτό, πολύ περισσότερο ισχυρό, ρεύμα στην εργατική τάξη στην ταξική και πολιτική πάλη που να βάζει ζήτημα ανατροπής της αστικής κυριαρχίας. Οι επαναστατικές ιδέες μοιάζουν εξορισμένες και νικημένες.
Παρά τις προσπάθειες, τις αντίστροφες κινήσεις και ορισμένες μερικές επιτυχίες, η εργατική τάξη του αιώνα μας δεν κατάφερε να υψωθεί μέχρι το σημείο να γίνει τάξη για τον εαυτό της. Η εργατική πολιτική, τόσο σε περιεχόμενο όσο και σε μορφή, δεν κατάφερε να αυτονομηθεί, να διασπαστεί τελικά από την αστική πολιτική, παρά το ότι ορισμένες φορές επιχείρησε κάτι τέτοιο και για μια ορισμένη περίοδο το κατάφερε (Κομμούνα, Οκτώβρης, Ισπανία 1936 κ.ά.)
Αυτό το συμπέρασμα αποτελεί την κατάληξη προφανώς μιας ολόκληρης διαδρομής και αφορά δυστυχώς όχι μόνο το «ορθόδοξο» κομμουνιστικό κίνημα ή τη σοσιαλδημοκρατία, αλλά και κάποιες εναλλακτικές φωνές που ακούστηκαν.
Οι απόπειρες κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης και ανασύστασης της εργατικής πολιτικής στη νέα εποχή του καπιταλισμού δεν μπορούν παρά να επιχειρήσουν την αποτίμηση της εμπειρίας του προηγούμενου εργατικού κινήματος, τόσο στις χώρες που εμφανίστηκαν ως σοσιαλιστικές όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Προφανώς, δεν πρόκειται για ιστοριογραφία, ούτε απλώς για εκτίμηση του παρελθόντος. Πρόκειται για μια ανασύσταση της εμπειρίας, της γνώσης του παρελθόντος από την πολιτική και θεωρητική σκοπιά του σήμερα και του αύριο.
Ο κομμουνισμός για μας είναι η κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων όχι μόνο στο παρόν μα και στο μέλλον και στο παρελθόν. Όσον αφορά το παρελθόν του κομμουνιστικού κινήματος, πρέπει να προσπαθήσει κανείς πολύ για να βρει την ουσία, κάτω από ολόκληρες στρώσεις λαθολογίας και διαστρέβλωσης του εκφυλισμένου εργατικού κινήματος.
Προφανώς, στεκόμαστε με άπειρο σεβασμό στις εξαιρετικές προσπάθειες εκατομμυρίων και εκατομμυρίων εργατών, νέων, καθόλου «απλών» ανθρώπων να υψωθούν σε συνειδητά επαναστατικά υποκείμενα, αμφισβητώντας και ανατρέποντας την καταπιεστική εξουσία. Το επαναστατικό κίνημα του αιώνα μας (και του προηγούμενου) είναι γεμάτο από γνωστούς και άγνωστους ανθρώπους που, με τον ανιδιοτελή επαναστατικό τους αγώνα, όχι μόνο ταρακούνησαν την ιστορία, αλλά έδωσαν νέο πλουσιότερο περιεχόμενο στην έννοια του ανθρώπου και της ανθρωπότητας. Δεν περιφρονούμε τα κινήματα του παρελθόντος, θεωρούμε και δική μας ιστορία την αντιφατική ιστορία του εργατικού κινήματος - ειδικά τις προσπάθειες της επαναστατικής πτέρυγας. Θέλουμε όμως, υπερβαίνοντας κριτικά τα χαρακτηριστικά τους, να περάσουμε σε μια νέα ποιότητα.
Αντιμετωπίζουμε την όποια αναφορά στην ιστορία του εργατικού κινήματος από τη σκοπιά της επαναστατικής δράσης στο σήμερα.
Η επανάσταση και ο σοσιαλισμός να κατεβούν από το «εικονοστάσι» των άψυχων προγραμμάτων να ξαναγίνουν άμεσο πολιτικό σύνθημα. Ο «τελικός σκοπός», ο κομμουνισμός, να ξαναγίνει σημείο αναφοράς και δράσης.

6 σχόλια:

  1. Δεν γιορτάζουν οι κυρίαρχοι του κόσμου. Γιορτάζει όλος ο κόσμος. Και δεν τιθεται πλέον ζήτημα ιδεολογικής αντιπαλότητας νικητών κ ηττημένων... τουλάχιστον όχι όπως παρουσιάζεται στο κείμενο. Είναι σαφές επίσης πως επιζητάται από όλα τα συστήματα σκέψης κρατική παρέμβαση κυρίως βέβαια η συγκεκριμένη λογική είναι στραμένη στην οικονομία. Συγνωμη αλλά το κείμενο είναι τόσο ξύλινο που δεν μπορώ καν να διαβάσω παρακάτω. Ελεος με τα κλισε πια. Γιατί να μη στρώσει λίγο ο λόγος. Αυτό το πράγμα δεν διαβάζεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. η κόρη του σοσιαλιστή12 Νοεμβρίου 2009 - 10:38 π.μ.

    σωστά, BERLINER.
    Με απλά λογάκια:
    ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ = ΙΣΟΤΗΤΑ + ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
    ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ= ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΛΛΆ ΟΧΙ ΙΣΟΤΗΤΑ
    ΚΟΥΜΟΥΝΙΣΜΟΣ= ΙΣΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΝΗΘΙΚΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΑ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙΣ ΚΑΠΩΣ,
    ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΞΥΛΙΝΑ...
    …..ΟΤΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΡΙΣΗ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΤΑ 2/3 ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΙΝΑΝΕ ...ΕΙΝΑΙ ΞΥΛΙΝΟ...
    ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΕΤΑΜΑ....ΟΠΛΑ ....ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ....ΠΟΡΝΕΙΑ ΚΛΠ....
    ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΣΥ ΖΗΤΑΣ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΛΠ ΕΙΝΑΙ ΞΥΛΙΝΟ...
    ΟΤΑΝ ΣΚΟΡΠΑΝΕ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΣΥ ΖΗΤΑΣ ΣΤΕΓΗ ΦΑΓΗΤΟ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ….ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ….ΤΟΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΞΥΛΙΝΟ…
    ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΣΥ ΛΕΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΓΙΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ …ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΞΥΛΙΝΟ…….

    ΤΟΤΕ ΕΓΩ Ο ΞΥΛΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΕΑΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΣΑΙ…..ΣΟΥ ΔΙΝΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΄΄ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ΄΄ΓΙΑ ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟ(…πολιτικά το εννοώ …για να μην παρεξηγηθούμε….).

    Και ότι έχει να κάνει με τις ισότητες που αναφέρει η κόρη του σοσιαλιστή ……….
    Θα ήθελα πραγματικά να ρωτήσω μπορεί να υπάρξει ισότητα χωρίς ελευθερία …η ελευθερία χωρίς ισότητα ….
    ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΞΥΛΙΝΟΙ ….ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΤΙΣ ΙΣΟΤΗΤΕΣ …ΑΛΛΑ ΤΙΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ….

    ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΜΕ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ……

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. φωτησ μουστοοσ13 Νοεμβρίου 2009 - 2:15 π.μ.

    o συγγραφεασ φωτησ μουστος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. καμινιώτης παναγιώτης13 Νοεμβρίου 2009 - 10:11 π.μ.

    Όσο και να μην θέλουμε να το κρύψουμε δεν μπορεί να κρυφτεί. Η γιορτή δεν είναι δική μας. Αλήθεια πως γιορτάζουν τα εκατομμύρια των μεταναστών; Τα εκατομύρια των ανέργων στην Γερμανία; Τα εκατομμύρια των πεινασμένων στις ΗΠΑ; Αλήθεια πως γλένταμε την ειρήνη στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν; Στο ΙΡΑΚ; Στην παλαιστίνη; Όλα αυτά ίσως μας φαίνονται μακρυά και γιαυτό κάποιοι να έχουν την εντύπωση ότι είναι και αυτοί μέσα στην γιορτή. Ας κάνουν τον κόπο όμως να κοιτάξουν και λίγο τον διπλανό τους. Σήμερα ξέρουμε ότι η φτώχεια στην Ελλάδα, όχιμόνο ήρθε , αλλά στρογγυλοκάθησε στον σαλόνι μας; Και τι λέμε γιαυτό; Θα αφήσουμε τα Life style μεσημεριανά τηλεπεριοδικά με την εύπεπτη γλώσσα να μας καθορίσει την έκφραση και τον λόγο; Προτείνω όχι.
    Και αν το ζητούμενο είναι η κρατική παρέμβαση ή όχι , τότε ας με συγχωρήσετε αλλά διαβάζετε μόνο την πρώτη σελίδα των εφημερίδων και αφίνετε το κυρίως άρθρο. Έχουμε και κρατική παρέμβαση και συγκεκριμένυος στόχους και αποτελέσματα. ΄Ολα αυτά θα ήταν καλά , αλλά δεν τους αφίνουν οι τσακωμοί μεταξύ τους.
    Ξεχνάει κανείς τα δις που δώσανε στις τράπεζες και τώρα μαλώνουνε μεταξύ τους ποιός θα πάρει τα περισσότερα μπόνους; Ξεχνάμε τις φοροαπαλλαγές των μεγάλων επιχειρήσεων; Μήπως ξεχνάμε την τρομερή αύξηση της ανεργίας; Αυτοί που τα κάνανε μήπως δεν είναι Σοσιαλιστές; Μήπως αυτοί δεν είναι που ξεκινήσανε και συμμετέχουν ακόμη και σήμερα σε σφαγές ανα την υφήλιο(ουπς..... κατοχύρωση ανθρωπινων διακιωμάτων για να μην το λέμε ξύλινα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΞΟΡΚΙΖΟΥΝ «ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΠΛΑΝΙΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ»

    Σήμερα, 20 χρόνια μετά την κατάρρευση, οι χοροί που στήνουν οι κυρίαρχοι πάνω στα κουφάρια του τείχους στο Βερολίνο δεν είναι για να (ξανα)ενταφιάσουν τον «σοσιαλισμό που γνωρίσαμε». Είναι για να προλάβουν το νέο κύμα των αγώνων που κάνουν όλο και πιο συχνά την εμφάνισή τους, άλλοτε στα γαλλικά και γερμανικά εργοστάσια, άλλοτε στα ιταλικά, αυστριακά και ελληνικά πανεπιστήμια και άλλοτε σε εξεγέρσεις της νεολαίας όπως ο «δικός μας» Δεκέμβρης. Σε αυτές τις νέες εξεγέρσεις του 21ου αιώνα απευθύνονται ο Σαρκοζί και η Μέρκελ για να μας πείσουν πως ότι και να γίνεται, άλματα στο ουρανό δεν μπορούν πια να υπάρχουν.
    Όμως, αυτό που κατέρρευσε δεν ήταν ο σοσιαλισμός αλλά οι βαθιά γραφειοκρατικές, εκμεταλλευτικές και αυταρχικές κοινωνικές σχέσεις που κυριάρχησαν στις κοινωνίες αυτές, νικώντας τις επαναστατικές αλλαγές του Οκτώβρη, (μετά από σκληρή διαπάλη που οδήγησε στην εξόντωση της γενιάς της επανάστασης). Αλλά το πιο σημαντικό είναι, πως «όσο θα υπάρχουν οι αιτίες οι παλιές» της φτώχιας και της οικολογικής καταστροφής, της καθολικής εκμετάλλευσης του ανθρώπου και της φύσης, των πολέμων, της επιτήρησης και της καταστολής, τόσο «του Οκτώβρη οι φωτιές» θα συνεπαίρνουν τους αγώνες μας. Δεν νοσταλγούμε λοιπόν αυτό που υπήρξε, . Δεν βολευόμαστε στον «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» . Παλεύουμε για την κοινωνία της κοινωνικής ιδιοκτησίας, της εργατικής δημοκρατίας, της αρμονικής σχέσης με την φύση. Παλεύουμε για την αναγέννηση της επαναστατικής πολιτικής και την επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής προοπτικής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψτε μας τα σχόλια σας, χωρίς προσωπικές αναφορές και ύβρεις